Qəlbim
Nəsibin Olsun

İnsan bəzən hiss etdiklərini hansı yolla ifadə edəcəyini bilmir. Yazaraqmı danışsın, danışaraqmı yüngülləşsin, yoxsa susaraqmı özünü qorusun? Mən də indi bu sətirləri yazarkən hansı cümlənin məni daha doğru ifadə edəcəyini düşünürəm. Çünki bəzi duyğular var ki, sözə çevrilmək istəmir. Onlar insanın daxilində səssizcə yaşayır, böyüyür və zaman-zaman ürəyin ən dərin yerindən özünü xatırladır.

Bir şeyi isə başa düşürəm: yaşadığın ağrını başqasına danışmaq cəsarətdir. Hər kəs yaralarını göstərə bilmir. Hər kəs içində qopub-dağılan fırtınaları sözlərə çevirə bilmir.

İnsan ən çox nifrət etdiyi günlərə qayıtmaq istəmir. Çünki zaman keçsə də, illər bir-birini əvəz etsə də, bəzi hisslər köhnəlmir. Bəzi xatirələr sağalmır. İnsan həmin günləri xatırlayanda yenə eyni boşluğu, eyni ağrını, eyni sıxıntını hiss edir. Kimi uşaqlığının yaralarını daşıyır, kimi gəncliyinin peşmanlıqlarını. Kimi edə bilmədiklərinin yükü altında əzilir, kimi isə etdiklərinin. Bəziləri isə bir vaxtlar sevdikləri insanın xatirəsindən qaçmağa çalışır.

Amma düşünürəm... Bütün bu ağrıları, peşmanlıqları, itkiləri bir yerə toplasaq, insan yıxılarmı? Yoxsa yenə də ayağa qalxıb yoluna davam edər?

İnsan niyə bəzən ölümü çıxış yolu kimi görür? Çoxları deyər ki, həyatın ağırlığına dözə bilmədiyi üçün. Amma mən buna tam inanmıram. İnsan dözə bilir. İnsan oğlu əsrlər boyu ağrılara, müharibələrə, ayrılıqlara, yoxsulluğa və saysız-hesabsız çətinliklərə dözüb. Məsələ dözə bilməmək deyil.

Məsələ başqa yerdədir.

İnsan mübarizə aparıb sonda hər şeyi itirməkdən qorxur. Yaralarını sağaldıb yenidən yaralanmaqdan qorxur. Ümid edib məyus olmaqdan qorxur.

Təsəvvür edin, həyatından bezmiş bir insan var. Onu qaranlıq düşüncələrindən uzaqlaşdırırsınız. Yaralarını sarıyırsınız. Ona yaşamaq üçün səbəblər göstərirsiniz. Bəs sonra? Ömrünüzün sonuna qədər onun yanında qala bilərsinizmi?